Rozdział 22 ''Jeszcze tylko raz odezwiesz się do mnie w ten sposób, to pożałujesz''

Rozdział XXII ''Jeszcze tylko raz odezwiesz się do mnie w ten sposób, to pożałujesz''

- O matko, naprawdę została Ci blizna po tym, jak uderzyłam Cię tym klockiem? - Hermiona nie mogła powstrzymać się od śmiechu, wspominając czasy przedszkolne. Szczerze mówiąc nie liczyła na to, że spotkanie Jamesa będzie aż tak miłym zdarzeniem. Buzia jej się po prostu nie zamykała, a chłopak nie był jej dłużny.Nowe tematy wciąż im się mnożyły i mnożyły.

- Twoi znajomi nie będą źli że każesz im tyle czekać? - zapytał w końcu nastolatek spoglądając na zegarek. Hermiona zrobiła to samo i przez ciało przeszedł jej dreszcz.

- O matko, James, naprawdę siedzimy tu już godzinę? - zapytała z niedowierzaniem. Pewnie Weasley'owie mordują ją w myślach na tysiąc sposobów.

 - Nie mam pojęcia kiedy to zleciało - chłopak także sprawiał wrażenie zaskoczonego. Pospiesznie wstał i pomógł to samo zrobić Hermionie. Było to bardzo uprzejme z jego strony.

- Dziękuje - powiedziała szatynka wstając. Wzięła swój telefon do ręki. Kolejną rzeczą, która ją przeraziła, było to aż 5 nieodebranych połączeń od przyjaciółki. Wiedziała, że ma przerąbane na całej linii.

 - Chodź, odprowadzę Cię - zaproponował James i nie czekając na odpowiedzieć, otworzył drzwi od kafejki, w której się znajdowali, przepuszczając Hermione. Dziewczyna pospiesznie wyszła, kierując się w stronę wyjścia z galerii. Jej towarzysz co jakiś czas uprzejmie ją przepraszał za zajęcie czasu, lecz Hermiona leniwie powtarzając, że nie szkodzi pisała do przyjaciółki. Ginny w błyskawicznym odstępie czasu odpisała tylko tyle, że czekają w aucie. 

'Musi być wściekła' pomyślała szatynka.

- Dziękuje Ci za spotkanie, oby takich więcej - chłopak przytulił dziewczynę. - I przepraszam za to, że Twoi znajomi musieli się naczekać, przeproś ich ode mnie

- Nie ma sprawy, cześć - uśmiechnęła się czarownica i pospiesznie skierowała się do wyjścia. Jedyne co ją cieszyło to był fakt, że nie musiała teraz jeszcze bardziej opóźniać wypadu, wymieniając się numerami z chłopakiem. Zrobili to podczas baaaaaaardzo długiej pogawędki. 

   Hermiona wychodząc z budynku poczuła chłód. Niestety pogoda nie była tak dobra, jak dotychczas. Dziewczyna objęła rękami ramiona i zaczęła szukać wzrokiem auta Weasley'ów. Po chwili usłyszała znajome, specyficzne trąbnięcie. Spoglądając w kierunku z którego dochodził odgłos, zauważyła jeepa pana Artura Weasley'a, skierowanego już w stronę powrotną. Pospiesznie pobiegła w jego kierunku.

 - Bardzo was przepraszam, straciłam poczucie czasu - powiedziała pokornie, wchodząc do auta. George oparty o szybę spał, a Ginny spojrzała na nią spoza telefonu.

- Przecież nic się nie stało Hermi, nie czekaliśmy długo bo w tym czasie kupiliśmy resztę zakupów - ruda uśmiechnęła się, a Hermiona poczuła wielką ulgę. - aaa i wybacz to wydzwanianie ale chłopcy mnie zmusili - Ginny spojrzała wrednie w stronę Freda, który zdawał się być dziwnie spokojny. W sumie od powrotu czarownicy nawet na nią nie spojrzał. Hermiona usadowiła się na miejscu i zapięła pospiesznie pasy.

- Lepiej jedźmy bo wasza mama będzie się niepokoić - stwierdziła, na co rudzielec posłusznie odpalił gaz, sprawiając, że auto wyjechało na drogę. Zapanowała cisza. 

  Dziewczyna miała chwile by przemyśleć dzisiejszy dzień jak i również swoje zachowanie. Nie była z siebie dumna, a zwłaszcza z faktu, że aż tak się wkręciła w tą chorą relacje z Fredem. Na każdym kroku wymyślała jakąś intrygę, zamiast zająć się ważniejszymi sprawami. A dzisiaj przeszła samą siebie. 

Ona w sklepie z sukienkami? 

Ona KUPUJĄCA sukienkę? 

To nie pasowało nawet do siebie. Czuła się jak kompletna kretynka. Nie podobała jej się ta sytuacja. Wolała, żeby wszystko wróciło do normy. Żeby Fred nie zajmował sobie nią czasu, a tym bardziej ona nim. To wszystko nie było kompletnie w jej stylu, zaczynała tęsknić za starą, rozważną Hermioną Granger, a nie tą z głową zajętą jakimkolwiek chłopakiem, tym bardziej jeżeli to jest Fred Weasley. Może da się to wszystko odkręcić? Przecież w wakacje różne rzeczy się dzieją, jeżeli to zwykły nadmiar emocji i pozorne obdarzenie kogoś jakimkolwiek uczuciem? 

Może to mógłby być każdy inny i na Freda padło zupełnie przypadkowo?

 Może ma taki okres w którym potrzebowała znaleźć kogoś jej bliskiego? 

A czy w tym wszystkim kompletnie nie zgubiła siebie?

Miała ochotę dać temu wszystkiemu spokój i spędzić wakacje tak jak zawsze, czyli w gronie przyjaciół, nic ponad to. Wątpiła że da rade to teraz wszystko odwołać, bo nie mogła przestać myśleć o chłopaku, który jeszcze niedawno nie był tylko bratem jej przyjaciela. Zresztą, żaden chłopak zbytnio ją nigdy nie interesował. Skupiała się głównie tylko na rodzinie, przyjaciołach i nauce. 

I tak było jej najlepiej... A może tylko wygodniej?

Ukradkiem spojrzała w stronę swojego 'problemu'. Rudzielec sprawiał wrażenie, jakby wszyscy w aucie byli mu obcy. Nie odezwał się od wyjścia z galerii i nie ugościł nikogo nawet jednym spojrzeniem. Jedynie słuchał posłusznie poleceń siostry, typu 'jedź wolniej' czy 'nie hamuj jak rajdowiec na każdym zakręcie'. Nie wiadomo dlaczego był taki cichy. 

Niebezpiecznie cichy. 

- Cholera - powiedział cicho, a Hermiona zdała sobie sprawę że zapatrzyła się na chłopaka i już tak siedzi dobre dwie minuty. Spojrzała na drogę i przewróciła oczami. Przed nimi stał wielki korek aut. Zresztą, czemu się dziwić? To był bardzo częsty widok na jednej z głównych ulic w Londynie. Chłopak pokręcił głową.

- No to stoimy - odezwała się szatynka, chcąc zatuszować niezręczną cisze trwającą już trochę czasu.

- A może nie stoimy - powiedział niepewnie rudzielec wycofując z ulicy, i po chwili jadąc w przeciwnym kierunku.

- Co Ty wyprawiasz, głąbie? - zapytała zaspana Ginny, podnosząc głowę z kolan George'a, który spał siódmym snem.

- Cicho tam - odpowiedział i kontynuował swój plan. Chciał jak najszybciej się dostać do domu. Im więcej przebywał w świecie mugoli, tym gorsze było jego samopoczucie.

- Fred co Ty znowu wymyśliłeś? - zapytała niepewnie Hermiona. Wychowała się tutaj, a sama nie wiedziała gdzie się znajduje.

- Wiem co robię - spojrzał na nią pierwszy raz od dłuższego czasu i puścił jej oczko. Czarownica zmarszczyła brwi i pokręciła głową. Bała się w sumie jak każdego pomysłu bliźniaka. Zanim się spostrzegła z miasta zjechali na przedmieścia, a stamtąd dostali się do lasu. Dziewczynę coraz bardziej zaczęło przerażać co ten chłopak wyprawia i czy na pewno wie co właściwie robi.

- Widzisz tą drogę dalej? - zapytał w końcu, wskazując skinieniem głowy w kierunku, w którym jechali. Dziewczyna pokiwała głową.

 - Za jakieś dwie godziny będziemy na głównej drodze naszej wioski - mówił spokojnie - kilka razy skracałem sobie tak drogę wracając z pokątnej

- Mam nadzieje że na pewno wiesz co robisz - skwitowała to szatynka, zakładając ręce. Nie wiedziała kiedy sen ją znużył. Była zmęczona całym dniem, jak zresztą codziennie ostatnio. Wiadomo z jakiego powodu. Nie minęło pięć minut, kiedy odpłynęła.

                                                 ***

 Obudziło ją mocne hamowanie co jakiś czas. Otworzyła oczy.

- Co się dzieje Fred? - zapytała przecierając oczy.

 - Co? - zapytał udając że nie wie o co chodzi.

- Czemu hamujemy? - spojrzała w stronę kierownicy. Paliła się kontrolka paliwa. No pięknie.

- Fred zatankowałeś tak jak Cię prosiłam, tak?

- A miałem? - zapytał zdziwiony. Hermione błyskawicznie serce spadło do żołądka.

Zero paliwa. Zero magii. Zero ratunku.

 - Powtarzałam Ci to 3 razy jak wyjeżdżaliśmy, za każdym razem mówiłeś że tak - powiedziała pretensjonalnym tonem.

- Bo niby co miałem tankować? Pełny baniak paliwa!? - odpowiedział wymachując rękami. Znowu się kłócili.

- Wiesz co, jesteś kompletnym id.... - nie zdążyła skończyć zdania, kiedy auto gwałtownie stanęło w miejscu. Teraz dopiero się zacznie.

- Pięknie, no po prostu pięknie - powiedział rudzielec otwierając nerwowo drzwi. Założył ręce za głowę wydmuchując nerwowo powietrze. Po chwili dając upust emocjom, kopnął z całej siły w oponę rzucając przy tym wiązankę przekleństw. Hermiona obserwując całą sytuacje także wyszła z samochodu.

- Zamiast się zachowywać jak dzikus, lepiej wymyśl jak się dostaniemy do domu - krzyknęła szatynka opierając się o auto. Była na niego tak wściekła, że automatycznie całe jej zauroczenie chłopakiem prysło. Została tylko ochota podłożenia mu rozwścieczonego krzywołapa do łóżka.

- Daj mi chwile pomyśleć! - uciszył ją i nerwowo chodził raz w jedną, raz w drugą stronę. Wypełniła ją jeszcze większa złość.

- Pomyśleć?! Ty w ogóle wiesz co to znaczy?! – Na te słowa w chłopaku coś wybuchło. Nie panował już nad sobą.

- Gdybyś nie poszła miziać się z tym frajerem to byśmy zdążyli przed nocą ściągnąć tu kogokolwiek, także się zamknij i daj mi coś wymyślić! - wydarł się rudzielec. Hermiona spojrzała na niego morderczym wzrokiem. Ten chłopak nie wiedział chyba do kogo się odzywał. Przed nim stała Hermiona Granger, która nigdy nikomu nie pozwoliłaby tak się do siebie odezwać. Dziewczynie krew zmroziła żyły. Bez słowa podeszła do rudzielca i z całą mocą gryfońskiej dumy wymierzyła mu siarczysty policzek. Fred stanął jak wryty i złapał się za czerwone miejsce.

- Jeszcze tylko raz odezwiesz się do mnie w ten sposób, to pożałujesz - powiedziała poważnym tonem. Chwile patrzyła na niego z pogardą a potem, nadal rozwścieczona, skierowała się w kierunku samochodu. Zatrzymała się jednak w połowie drogi, przypominając sobie o czymś. 

- Aha i jeszcze jedno - odwróciła się, wyjmując zapalniczkę i papierosa, które wcześniej mu zabrała. Podeszła do niego i z impetem cisnęła mu je w klatkę piersiową sprawiając, że chłopak lekko odchylił się w tył.

- Masz, truj się dalej skoro Ci to sprawia taką przyjemność - powiedziała uśmiechając się sztucznie i weszła do auta.

 'A niech on mi już da święty spokój' pomyślała. 

Nie chciała mieć w tym momencie z nim nic wspólnego. Na pewno nie zniży się do tego poziomu, by uganiać się za chłopakiem, który zachowuje się tak w stosunku do niej. Mimo słabości do niego, nie pozwoli sobie na takie traktowanie nikomu. Tym razem przesadził na całej linii.

 Minęło pięć minut. Nagle szatynka usłyszała jak Fred otwiera drzwi od strony po której siedziała. Chłopak rozchylił je na oścież i przycupnął przed dziewczyną. Podtrzymując się jedną ręką drzwi, a drugą oparcia od fotela na którym siedziała dziewczyna spojrzał na nią.

- Ej Miona - zaczął niepewnie, na co dziewczyna nie zareagowała. Była tak wściekła, że jedno słowo, które by jej nie odpowiadało z ust Freda, sprawiło by jeszcze gorszą awanturę. Mówiąc wprost, walczyła sama ze sobą, żeby nie wydrapać mu oczu.

- Przepraszam - powiedział po chwili ciszy. Szatynka dalej się nie odzywała. Mimo tego, że wiedziała, jak trudno mu przychodzi przepraszanie, nie zamierzała sobie odpuszczać. Wszystko co było związane z pokorą, było wbrew jego naturze. Jednak jeżeli myślał, że powie jedno słowo które ciężko przechodzi mu przez gardło i wszystko będzie w porządku to się grubo mylił.

- Ja.. - zaczął znowu chłopak - ja nie wiem co mi odbiło - spuścił głowę w dół.

- Zamiast skomleć lepiej wymyśl dobry plan - odpowiedziała beznamiętnie. - Jakikolwiek plan... - Dalej nie dawała za wygraną. Tym razem resztki starej Hermiony górowały nad tą nową, beznadziejną Hermioną.

- No eeej - Fred przysunął się bliżej. - Nie gniewaj się już - chciał ją sobie omamić sprawdzonym sposobem. Wyciągnął rękę w kierunku jej policzka żeby go ująć w dłoń, jednak Hermiona była szybsza. Gwałtownie złapała go za nadgarstek.

'Nie tym razem, cholerny cwaniaku'

- Powiedziałam Ci coś - odparła bez większych emocji, chwile patrzyła mu w oczu i puściła jego rękę.

- Okej - odpowiedział cicho i zamknął drzwi od auta. Oparł się o maskę samochodu i odpalił papierosa, którego oddała mu Hermiona. Wiedział, że to ją jeszcze bardziej od niego odsunie, ale chciał się uspokoić i skupić na czymkolwiek. Ta dziewczyna była dla niego tak skomplikowana. Nie rozumiał kiedy, i na co może sobie pozwolić. Raz mu ulega, a raz sprawia wrażenie nieosiągalnej. Tak jakby miał w ciągu dnia limit wyczerpania względów u czarownicy, który widocznie godzinę temu się wyczerpał. Splunął na bok i zaciągnął się dymem.

Trzeba zacząć działać zanim całkiem zrobi się ciemno. Na jego zegarku widniała godzina dwudziesta pierwsza, a niebo opanował lekki półmrok. Ta cała sytuacja bez magii była praktycznie bez wyjścia, a pech chciał że mama zabrała bliźniakom niedawno różdżki w ramach kary. Niestety fakt, że dziewczyny posiadają swoje także ich nie ratował, ponieważ nie mogły używać magii poza szkołą.

'Trzeba będzie to załatwić po mugolsku' pomyślał.

 I wtedy go olśniło.

- Hermiona! - zawołał otwierając zamaszyście drzwi od strony pasażera.

- Coooo? - zapytała zaspana dziewczyna, która zdążyła lekko przysnąć.

- Mam pomysł - powiedział ostrożnie - wymaga trochę zaangażowania - kontynuował jeszcze ostrożniej - ale myślę że może się udać... 

- Jaki znowu pomysł? - odezwała się nagle zachrypniętym głosem Ginny. 

Fred i Hermiona byli tak zajęci sprzeczaniem między sobą, że zapomnieli zupełnie o dwójce rudzielców, którzy przez całą kłótnie w najlepsze spali na tyle auta. Czarownice nie zdziwił fakt, że się obudzili, ponieważ zdążyła już dawno zauważyć, że Weasley'owie mają rodzinne  to, że śpią jak grób. 

- Czemu nie jesteśmy jeszcze w domu? Coś się stało? - zapytała po chwili ruda, gdy nikt nie udzielił jej odpowiedzi na pierwsze pytanie. 

Hermiona wskazała leniwie palcem na Freda. 

- Zapytaj swojego braciszka - powiedziała dalej poddenerwowana gryfonka. 

- Freeed? - zapytała wyczekująco Ginny z przestraszoną miną. Każdy wiedział, że pomysły któregokolwiek z bliźniaków prawie zawsze okazują się złymi pomysłami. 

- Zabrakło paliwa - przyznał się chłopak uśmiechając się żałośnie. Miał nadzieje, że chociaż Ginny nie fuknie na niego tak samo, jak to zrobiła przemądrzała szatynka. 

- Przecież Hermiona Ci... 

- Tak, okej, mówiła mi! - zdenerwował się rudzielec - mówiła mi a ja to olałem, teraz mam za swoje, to ja jestem winny, dobra wszystko to już wiem! - Hermiona przewróciła oczyma. 

- Ty masz za swoje? Raczej my wszyscy mamy! - powiedziała brązowooka zakładając ręce na piersiach. 

- I mam pomysł jak to naprawić! 

- Słuchamy - powiedziała wymownie Ginny, bo wiedziała, że pomysły Freda nie są za dobre, a raczej za dobrze się nie kończą. 

- Dobra - rudzielec spojrzał to na jedną, to na drugą dziewczynę - dwa kilometry stąd jest mugolska stacja paliw, wystarczy że tam dotrzemy i przyniesiemy wystarczająco tyle, żeby wrócić do domu i po sprawie 

- Zaraz, zaraz - zaczęła szatynka - czy Ty powiedziałeś my? Żadna z nas się w to nie miesza! 

- Ale to nie jest tylko moja wina! - bronił się rudzielec. 

- Jak nie!? Przecież to Ty  nie..  - nie zdążyła dokończyć zdania, kiedy rudzielec znalazł kolejny argument. Tak zaczęła się kolejna kłótnia, w której Fred się bronił, a Hermiona jęczała, że zostaje w samochodzie.

- W sumie Fred ma racje - wtrąciła się w końcu Ginny - nie żeby coś, ale gdybyśmy nie mieli godziny opóźnienia to nie natrafilibyśmy na korek, a w gorszym przypadku kogoś byśmy powiadomili za dnia 

- Ginny! - jęknęła Hermiona. Jej przyjaciółka stanęła przeciwko niej. A najbardziej frustrującą rzeczą którą dręczyła szatynkę był fakt, że jest w tym trochę racji. Fred już chciał przytaknąć Ginny ale szybko sobie to wybił z głowy bo wiedział, że parę minut temu już jej to powiedział w bardzo dobitny sposób. 

- Co nie zmienia faktu, że głównym winowajcą jesteś Ty, Fred - dodała Ginny widząc jego triumfującą minę. 

- Okej, sam zaproponowałem że się przejdę, ale jęcząca Marta idzie ze mną - dogryzł jej rudzielec. 

- No jeszcze czego, musiałbyś mnie siłą do tego zmusić 

- Żaden problem - Fredowi zaświeciły się złośliwe świetliki w oczach, a dziewczyna wiedziała że byłby do tego zdolny. 

- Ani mi się waż Ty.. 

- SKORO I JEDNO I DRUGIE ZAWINIŁO TO ZAPIERDALAJCIE W DWÓJKĘ I SPRAWA ZAŁATWIONA, TAK? - dotąd pogrążony w śnie George huknął na cały samochód. Wszyscy natychmiastowo ucichli. Dwójkę winowajców tak zbiły z tropu dobitne słowa rudzielca, że bez słowa wstali i wyszli z samochodu. 

- Ale ja nie niosę nic ciężkiego - powiedziała szatynka która przegrała walkę z Weasley'em. 

- Spokojnie, mam na tyle siły, że jak księżniczkę zaczną boleć nóżki, to nawet Ciebie poniosę - dogryzł jej Fred - tędy - wskazał drogę i ruszył.  

Czarownica ruszyła za nim. Fakt że musi tyle iść był niczym w porównaniu z kim musi tam iść i w jaką porę. To był zły pomysł. To był naprawdę bardzo zły pomysł. 

************************************************************** 

Jest i rozdział! Komentujcie! Oceniajcie! 

Wróciłam <3 

Maggie xx

Rozdział 21 "Jak ja Cię dawno nie widziałem, Granger!"

Rozdział XXI „Jak ja Cię dawno nie widziałem, Granger!”

- Proszę, oto Pani reszta – powiedziała kasjerka podając resztę Hermionie. Dziewczyna uprzejmie podziękowała biorąc do ręki reklamówkę w którą pracownica schludnie zapakowała sukienkę wybraną przez gryfonke. 

Gdy jej rudy towarzysz bez słowa wyszedł ze sklepu i bóg gdzie poszedł. 

Może się obraził? 

Pomyślała przez chwilę, jednak gdy to przemyślała jeszcze raz to przecież nie miałby powodów żeby się na nią za coś gniewać, prawda? Już kwadrans wcześniej zachowywał się jak obrażony dzieciak każąc jej bez wyraźniejszych powodów wybrać inną sukienkę. Proszę bardzo, wybrała coś znacznie bardziej wyzywającego, a niech ma. Hermiona przed kupnem tej tajemniczej sukienki zastanawiała się czy dobrze robi, i czy to jest zgodne z jej zasadami.  

Zdecydowała się na kreacje, której jeszcze parę tygodni temu by nigdy na siebie nie założyła. Cóż, w ciągu właśnie tych paru tygodniu dużo w sobie zmieniła i w swoich poglądach. Nie wiedziała czy rzeczywiście robi dobrze ubierając się odważniej czy eksponując bardziej swoje atuty. Wiedziała jednak ze to podoba się innym, a przede wszystkim Fredowi. 

Dlaczego przede wszystkim? Hmm… może dlatego że od niedawna nie był jej obojętny i wiedziała że on jej też nie spuszcza z oka. Niby tak, ustalili dzisiaj że „przyjaciele i nic więcej” jednak nie oszukujmy się, i ona, i on wiedzieli że to postanowienie jest pewną formą zakładu, czyli kto pierwszy zrobi krok do przodu w tej całej „przyjaźni”. Ona nie zamierzała się chłopakowi pakować do łóżka jak to robiły inne dziewczyny w Hogwarcie. Zamierzała go sprowokować i stwierdzić czy to co on czuje do niej to coś więcej, niż tylko pociąg fizyczny. Po prostu go trochę pomęczy żeby sprawdzić czy będzie się o nią starał, a pierwszym punktem w planie było ubranie kupionej dzisiaj sukienki w urodziny Ginny, gdzie Fred na pewno nie pożałuje sobie paru kieliszków ognistej, a ona całkowicie przypadkiem będzie się starała na imprezie często na niego wpadać i obdarowywać go znaczącymi uśmiechami. Wychodząc ze sklepu zauważyła chłopaka siedzącego na ławce i …. odpalającego papierosa. Wściekle podreptała do niego.

- Co Ty do cholery jasnej wyprawiasz? – krzyknęła wyrywając mu zaplaniczke z ręki. Spojrzał na nią z dołu, chociaż raz mogła się poczuć wyższa od niego.

- no so? – zapytał niewyraźnie z papierosem w buzi. Nie znał się na mugolskich prawach, a w świecie czarodziei można było palić wszędzie ponieważ w każdym ważniejszym miejscu publicznym atmosfera była tak zaczarowana, że tuszowała nieprzyjemne zapachy takie jak na przykład dym tytoniowy.

- Jeszcze się pytasz?! – zabrała mu fajke z zębów i przybliżyła twarz do niego. – Tutaj nie wolno palić! Praktycznie w żadnym pomieszczeniu nie wolno palić!

- Raaaany, no dobra. – powiedział przewracając oczami i wstając – ej, ale…

- Chcesz żebym Ci to oddała, tak? – Hermiona znów włączyła swoje zalotne alter ego uśmiechając się do niego znacząco.

- No raczej – pokiwał nerwowo głową i wystawił rękę do dziewczyny. Ta mu złośliwie przybiła piątkę.

- Przykro mi, nie ma palenia w moim towarzystwie! – schowała przedmioty do stanika jak to zawsze robią dziewczyny gdy nie mają kieszeni. Niby to było trochę perwersyjne, jednak bardzo skuteczne. Miała taki nawyk po mamie, ponieważ gdy była mała jej mama zawsze chowała resztę ze sklepu do biustonosza.

- No eeej, co Ty wyprawiasz, Hermiona, noo – zaczął jej skomleć na próżno próbując odzyskać swoją własność. Wiedział że szatynka mu nie odda ani zapalniczki, ani tym bardziej papierosa w najbliższym czasie.

- Nawet nie proś, Fred, będziesz mi to musiał siłą zabrać – powiedziała zakładając ręce na piersiach i podnosząc z irytacji brwi. Na pewno nie będzie się truł przy niej. Co to, to nie.

 - Wiesz Miona, nie musisz mi zabierać rzeczy i chować w staniku żebym Cię pomacał po cyckach, wystarczy powiedzieć – rzucił komentarz w swoim stylu, i nawet nie skończył zdania kiedy dostał reklamówką w ramie. Dziewczyna patrzyła na niego wściekle.

- Ty zbocze…

- Cześć wam! – przerwał jej głos jej przyjaciółki, która właśnie szła w ich stronę razem z bratem. Na jej twarzy panował uśmiech, a powodem tego były prawdopodobnie torby ze sklepów które dźwigał George już nie z taką zadowoloną miną, tylko bardziej wyrażającą słowa „zabierzcie mnie stąd, błagam”. Hermionie natychmiast wrócił humor gdy zobaczyła ten obraz. Zaśmiała się pod nosem zapominając o wrednym rudzielcu i podeszła do dwójki rodzeństwa.

- Widzę że zakupy udane, Gin – powiedziała promiennie uśmiechając się do rudej. Ta pokiwała intensywnie głową i spojrzała na Freda.

- Co ten co taki zmarnowany? Rozdwoiły mu się końcówki, czy jak? – zażartowała Ginny a chłopak podniósł brew z irytacji. George w tym czasie położył zakupy na ławce i z głośnym jękiem oznaczającym zmęczenie usiadł. Widocznie ruda go wykończyła swoją zakupową gorączką.

- A wy coś kupiliście? Bo widzę tylko jedną torbę. – zapytała gryfonka patrząc na Hermione. Merlinie, tak zajęłam się poprawianiem relacji z Fredem że zapomniałam po co tak naprawdę tu jesteśmy, pomyślała zmartwiona. Ta ich znajomość zaczynała się robić uciążliwa.

- Nooo, właściwie to trochę nawaliliśmy… - przyznała się szatynka i poczuła że czerwienią jej się policzki. Ginny zaśmiała się pod nosem. Nie mogłaby mieć przecież im to za złe, ponieważ cała czwórka wiedziała dlaczego akurat podzielili się tak, że Fred wylądował w „grupie” z Hermioną. Mieli sobie pogadać, poukładać sprawy, wyjaśnić sytuacje, a zakupy zrobić przy okazji, to było pewne że zajmie im to dłużej niż Ginny i George’owi.

- Ale bez obaw Ginny! Zaraz szybko kupimy rzeczy z tej li…

- Hermiona!? – przerwał jej męski głos prawdopodobnie ze zdziwieniem krzyczący jej imię. Natychmiast wszyscy spojrzeli w strone jego właściciela. Chłopak przeciętnego wzrostu, z zaczesanymi do tyłu, brązowymi włosami. Pomachał jej ochoczo a dziewczyna zmarszczyła brwi. Kto to jest do licha, pomyślała. Chłopak widząc niepewność na jej twarzy podszedł bliżej, a gryfonka otworzyła usta ze zdziwienia. To był James, jej najlepszy przyjaciel z przedszkola. Nie poznałaby go gdyby nie jego dołeczki w policzkach które ukazywały się już w jego dzieciństwie i intensywnie błękitne oczy.

- James? O boże, James! – zawołała tuląc się do chłopaka. Tak dawno nie widziała swoich dawnych znajomych ze świata mugoli. Jej całe życie kręciło się wokół magicznej strony globu, i zapomniała, że tutaj także jest ktoś, kto pamięta normalną Hermione Granger, bez mundurka z barwami gryffindoru czy z różdżką w ręce.

- Jak ja Cię dawno nie widziałem, Granger! – powiedział przyjaźnie obracając ją wokół własnej osi. Fred widząc ten widok zacisnął szczęki ze złości i odchrząknął „przypadkiem” przypominając szatynce o swoim towarzystwie. Dziewczyna usłyszała to i po chwili spojrzała w stronę trojga Weasley’ów. 

- Rany, gdzie moje maniery – przeczesała rękami włosy – James, poznaj moich przyjaciół, Ginny, Freda i George’a. – powiedziała pokazując ręką rudzielców. – Ludzie, to jest James Everdeen, mój najlepszy przyjaciel z przedszkola. -  Ginny radośnie pomachała chłopakowi, George rzucił serdecznym „cześć”, a Fred udając niewzruszonego faktem jakiegoś chłoptasia tulącego jego obiekt westchnień, kiwnął do niego od niechcenia głową.

- Hej wam – powiedział nieśmiało szatyn – trochę mi tak niezręcznie teraz po tym jak oblałem waszą przyjaciółkę takim entuzjazmem, wybaczcie, dawno jej nie widziałem – „Oblałem entuzjazmem? Chyba zaatakowałem z zaskoczenia swoimi łapsami i niemalże udusiłem kręcąc ją jak debil wokół siebie przez co pewnie jej teraz na wymioty się zbiera!” – pomyślał rudzielec gdy szatynka zaśmiała się z dennego żartu swojego kolegi.

- Nic nie szkodzi! Hermiona powinna powspominać stare czasy! Idźcie się najlepiej przejść pogadać, macie sobie tyle do powiedzenia! Przecież tyle lat się nie widzieliście! – powiedziała Ginny pozytywnie zaskoczona tą całą sytuacją. Widziała minę swojego brata kiedy chłopak ją uścisnął, jednak ten cały James to jej stary przyjaciel, powinna na chwile odetchnąć od rudzielca. A Fredowi godzina rozłąki z brązowooką nie powinna zrobić wielkiej różnicy, jeszcze niedawno w ogóle na nią nie zwracał uwagi.

- No w sumie dobry pomysł, jeżeli nie masz nic przeciwko, Miona – powiedział James patrząc na nią wyczekująco. Szatynka która miała do tej pory zmieszane uczucia chcąc nie chcąc nie mogła odmówić takiej propozycji. 

- No pewnie że nie mam, chodźmy – powiedziała promiennie – później się zdzwonimy, Gin – dodała odchodząc, na co ruda pokiwała posłusznie głową. Z uśmiechem na twarzy odprowadziła nastolatków wzrokiem dopóki nie zniknęli jej za ścianą galerii. Odwróciła się do braci.

- A Ty co taki naburmuszony, Fred? Coś się stało? – zapytała chłopaka. „Och, co taki naburmuszony? Właśnie tylko jakiś obcy typek odchodzi z moją czasami dziewczyną, najpierw się tak w ogóle do niej ślini jak pies, chociaż nie ma pewności czy ona przez tyle pieprzonych lat nie zmieniła się całkiem i przede wszystkim nie znalazła drugiej połówki. Jeszcze cieszy się jak głupi patrząc na nas, a gdyby wiedział jakie miałem wobec niego zamiary gdy ją dotknął i jak psychopata zaczął unosić w powietrze. Oczywiście że się coś stało! Mam ochotę złapać go za te idealnie ułożone kłaki i cisnąć jego głową o najbliższy ciężki przedmiot jaki mam aktualnie przy sobie! Gdyby nie to że mam udawać jej przyjaciela właśnie skopałbym mu dupe, złożył, zapakował, i wysłał do matki w paczce!!!”

- Nic. – odpowiedział beznamiętnie, wstał i pomaszerował w przeciwną stronę w którą poszła Hermiona z Jamesem.

                                                                         ***

- Dziwne pytanie, ale czy ta trójka to rodzeństwo? – zapytał James siedząc z szatynką w kawiarence znajdującej się w galerii. Hermiona była nieco przestraszona tą nagłą propozycją pogawędki sam na sam, musi bardzo dobrze zacząć kłamać na temat nowej szkoły, i wszystkich innych rzeczy które się zmieniły w jej życiu. Widziała też minę Freda gdy zgodziła się na spacer ze starym przyjacielem. Nie tryskał zbytnią radością, przeciwnie, miała wrażenie że zabijał go wzrokiem. Poczuła jak przyjemny dreszcz przechodzi jej ciało. Fred był od nią zazdrosny?

- Nooo… tak, są rodzeństwem – odpowiedziała grzecznie, chociaż to wydawało się dla niej śmieszne. Halooo, Fred i George są niemalże identyczni, a to mało prawdopodobne żeby Ginny była przypadkiem ruda i nie powiązana wiązami krwi z bliźniakami. Dlaczego ludzie czasami zadają takie głupie pytania? Pomyślała.

- Tak myślałem – uśmiechnął się zwycięsko a Hermiona udała że to było bardzo mądre stwierdzenie. – Więc…. Jak nowa szkoła? Otoczenie? Musisz mi wszystko opowiedzieć!

- Hmmm, nie ma co opowiadać, moja szkoła nie należy do najciekawszych miejsc – jakież to było kłamstwo! Hogwart to było najbardziej tajemnicze i ciekawe miejsce dla gryfonki i uczęszczając tam do szkoły miała wrażenie że wygrała idealne życie w jakieś loterii. Magicznej loterii rzecz jasna.

- Aj tam gadasz, i tak chcę usłyszeć nawet nieciekawe informacje, ważne że na Twój temat – uśmiechnął się zalotnie. No świetnie. Teraz będzie musiała znosić przez przynajmniej godzięe flirt chłopaka, którego zna praktycznie tylko z wspólnego leżakowania i bawienia się mugolskimi, dennymi zabawkami. Zaczynała żałować swojej decyzji, chociaż nie miała wyjścia, gdyby z nim nie poszła wyszłaby na zadufaną w sobie dziewczynę, która myśli że jak opuściła tak wcześnie rodzinne miasto to jest teraz lepsza od innych i nie powinna zadawać się z osobami na tak niskim poziomie jak James.

- No więc tak… - i zaczęła opowiadać stek kłamstw i fałszywych informacji o nowej szkole które kiedyś ustaliła razem z rodzicami, by nie pogubić się w różnych wersjach. Miała wszystko w jednym palcu gdzie rzekomo się teraz uczy, wystarczyło domyślić do tego ciekawe bajeczki o swoich przyjaciołach i zainteresowaniach. 

Powinna zapisać za to cały pergamin u byłej nauczycielki obrony przed czarną magią Umbridge z treścią „Nie wolno opowiadać kłamstw” a potem bandażować sobie całe ręce od przerażająco schludnie wyrytych czerwonych od krwi napisów w dłoniach. Miała nadzieje że ta ich pogawędka szybko zleci i on wróci do swojego, mugolskiego świata, a ona do swojego skomplikowanego świata w którym aktualnie ma do wykonania pewnego rodzaju misje zawładnięcia uczuciami największego podrywacza w Gryffindorze, a może nawet w innych domach, Freda Weasley’a. Szykowały się naprawdę długie wakacje. 

♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ ♡ 

Rozdział trochę krótki, ale to dlatego że w następnym trochę się będzie działo, kochani. :) 

~ Meggie

Rozdziały

x Okej, dużo osób pyta kiedy nowy rozdział i czy jeszcze będą
x Tak, będą rozdziały, nie wiem jeszcze kiedy, ale wchodze tu codziennie jak mam tylko chwile wolną
x Myślałam że przez wakacje będę miała więcej czasu, ale się myliłam bo cały wolny czas idzie na prace, a po pracy jestem wykończona i albo odpoczywam albo idę się spotkać ze znajomymi
x Postaram się jeszcze w sierpniu coś napisać, obiecuje

Stay strong, I love u xx

Rozdział 20 „Właśnie Ci się przedstawiam kobieto, twoja kolej.”

Rozdział XX  „Właśnie Ci się przedstawiam kobieto, twoja kolej.”

- Dobra, to najpierw idziemy po mleko… oh, gdzie tutaj są takie rzeczy? – Ginny podrapała się po głowie intensywnie wpatrując się w listę z zakupami jakby to miało jej coś podpowiedzieć. Zaczynała żałować że nie wzięła jednak ze sobą Hermiony, ale teraz ważniejsze było dla niej aby przyjaciółka przebywała z jej bratem. Nie do końca jej się to podobało, ponieważ znała go bardzo dobrze i wiedziała że Fred przy Hermionie jest burzą hormonów niczym kobieta w ciąży, do tego wiecznie niezadowolonym bachorem którego trzeba naprawdę przestraszyć lub zaszantażować żeby spoważniał. Hermiona jednak także nie była oazą spokoju. Łatwo ją było wyprowadzić z równowagi, bywała uparta i markotna, wszystko musiało być dla niej poukładane, a bliźniak to przecież jeden, wielki chodzący bałagan emocji.

- Są dwie opcje. – wyrwał ją z zamyślenia George. – Albo dojdą do jakiegoś porozumienia jak poważni ludzie….. – spojrzał ponuro na Ginny i chwile się nie odzywał.

- Albo?

- Albo się pozabijają. – chłopak westchnął i pokiwał znacząco głową.

- Ej, George….. – zaczęła ruda przygryzając wargę. Nie wiedziała jak ma zacząć. – Ty.. ty wiesz?

- O czym? – zmarszczył brwi patrząc na siostrę.

- No o tym że…..

- O tym że Fred i Hermiona udają że nie mają ze sobą nic wspólnego, a jak wszyscy są na dole to miziają się na balkonie bez górnej części garderoby? – powiedział spokojnie jakby to była najnormalniejsza rzecz w życiu. Ginny otworzyła usta ze zdziwienia.

- Że co?! – zapytała zdezorientowana i aż przystanęła z wrażenia. To co usłyszała to był dla niej jakiś obłęd! Czego jeszcze nie wie o Fredzie i oczywiście swojej przyjaciółce?

- Nie mówiła Ci? – Ginny pokręciła delikatnie głową nadal niedowierzając słowom swojego brata.

- Chodź – ponaglił ją ręką w głąb galerii przy okazji opowiadając jej wszystko co zastał na balkonie.

                                                                       

                                                                         ***

Hermiona i Fred szli przez jakiś kwadrans w ciszy. Jednak to nie była niezręczna cisza. To była… hmm… dobra cisza. Wszystko sobie mogli przemyśleć, coś postanowić. Niecodziennie rozmowa która miała być wyrafinowana i spokojna prowadzi niemalże do seksu. Teraz dopiero każde z nich miało prawdziwy mętlik w głowie.

- O, o, oo Fred, stój! – zawołała szatynka łapiąc go za ramie i pokazując w stronę butiku. On spojrzał na nią pytająco nie rozumiejąc aluzji.

- To jest mój ulubiony sklep z ubraniami! Potrzebuje… sukienki! Tak, sukienki! Zaczynają się wakacje, a wraz z nimi wasze praktycznie co tygodniowe imprezy, muszę mieć co ubrać! – wytłumaczyła patrząc na niego z miną szczeniaka. Fred zacisnął wargi. Hermiona plus sukienka, podzielić przez możliwość definicji „obcisła sukienka” i odjąć zakryte nogi przynajmniej do połowy ud? To może się równać bardzo, ale to bardzo złym wynikiem dla niego.

- Zgoda. – odpowiedział wbrew sobie i patrzył jak dziewczyna z uśmiechem biegnie do sklepu. Wiedział że nie zrobił dobrze i jedyne co miał na swoje usprawiedliwienie, to to, że jest facetem. Szedł tak z rękami w kieszeniach przez wystawy szukając gdzie poleciała jego zguba, aż jego oczy przykuła dziewczyna stojąca kilka metrów od niego. Przyjrzał się jej z czystej ciekawości. Miała ciemne, proste włosy średniej długości, jasną cerę, na której nie było nawet jednego piega, na oko była wysoka i miała przeciętną figurę. Zawzięcie szukała czegoś w ubraniach, aż spojrzała prosto na bliźniaka który głupawo wpatrywał się w nią od kilku sekund. Zmarszczyła delikatnie brwi i spłoszona schyliła głowę tłumiąc uśmiech. Fred zamrugał dwa razy i poszedł przed siebie. To  było bardzo dziwne. Pewnie zagadał by do niej gdyby nie był w Hermionie…… no właśnie co? Zakochany? Zauroczony nią? Sam nawet nie wiedział. Westchnął tylko i usiadł na kanapie która stała naprzeciwko przebieralni. Hermiona podbiegła do niego.

- Dobra, rozejrzyj się tu może trochę… albo… nie wiem, rób co uważasz, za 10 minut się tutaj widzimy, pomożesz mi wybrać co mam kupić. – powiedziała z uśmiechem na twarzy a on kiwnął głową niezadowolony. Czyli za dziesięć minut będzie się musiał powstrzymać żeby nie dać jej klapsa w tyłek jakby to zrobił innej „koleżance” która prezentowałaby mu się w sukience. Chłopak wstał z miejsca i zaczął bez celu chodzić po sklepie. Nawet się nie „rozglądał” tak jak mu kazała Hermiona, wręcz przeciwnie, patrzył się nieobecnym wzrokiem i co chwila wpadał na kogoś. Jedno małżeństwo wskazywało sobie go palcami, twierdząc że jest naćpany. W końcu kiedy mu się znudziło takie krążenie i wrócił do miejsca w którym miał czekać na dziewczyne. Z nudów postanowił poprawić włosy w lustrze. Kiedy stanął przed trzema identycznymi przebieralniami postanowił wybrać tą trzecią. Nie wiadomo z jakich powodów, po prostu dlatego że jest Fredem. Bez zastanowienia odsunął parawan i wparował do przebieralni, w której pech chciał że już ktoś był. Dziewczyna. Ciemne włosy. Ładny uśmiech widziany z kilku metrów odległości. Bez koszulki.

- Wynocha! – pisnęła i go wypchnęła a rudzielec zaskoczony prawie się przewrócił będąc już poza pomieszczeniem.

- Przepraszam! – krzyknął opierając się o ściane obok przebieralni.

- Pieprz się, dupku! – odpowiedziała dziewczyna. Fred zaśmiał się pod nosem. Miała charakterek.

- Byłbym dupkiem gdybym tam znowu wparował z głupim tekstem „ups, tutaj nadal zajęte” – odszczekał się chłopak prowokując dziewczyne. Zawsze uwielbiał je w taki sposób denerwować.

- Tylko tak zrobisz to nie usiądziesz na tyłku przez miesiąc – zagroził mu głosik z przebieralni, a ten się znowu zaśmiał. Trwała kilkusekundowa cisza.

- Fred.

- Co? – zapytała zaskoczona dziewczyna, słysząc jak chłopak wymawia swoje imię.

- Właśnie Ci się przedstawiam kobieto, twoja kolej.

- I zamierzasz teraz tak ze mną rozmawiać, Freeed? – dała nacisk na jego imię a potem westchnęła z rozbawienia tą sytuacją.

- A powiedz mi, rozmawiałaś tak kiedykolwiek z jakimś chłopakiem? Stawiam że nie. – uśmiechał się sam do siebie. Nie wiedział dlaczego miał wyrzuty sumienia przez to że z nią rozmawia. Jednak to przemyślał. Wzbudzi w Hermionie zazdrość, a poza tym nie miał ochoty na coś więcej niż tylko zwykła znajomość z tą dziewczyną.

- Wystaw tutaj rękę. – poleciła nagle nieznajoma na co chłopak otworzył szeroko oczy.

- Ale…

- No dalej. – ponagliła go. Zdezorientowany wsadził rękę za parawan i czekał co się stanie. Nagle poczuł łaskotanie na nadgarstku co chwila w innym miejscu.

- Już. – powiedziała a Fred wyciągnął delikatnie rękę, i spojrzał na swój nadgarstek. Widniał tam koślawy napis „Madison” a pod tym dziewięć cyfr.

- Zadzwoń do mnie kiedyś to się spotkamy w innych warunkach niż przebieralnia w sklepie. – dziewczyna wyszła z pomieszczenia zakładając torebkę przez ramię, i uśmiechnęła się do niego. Fred odwzajemnił uśmiech i odprowadził ją wzrokiem. Wyszła ze sklepu. Fred chwile stał i zastanawiał się nad tym zdarzeniem. A może nie powinien z nią flirtować, tylko grzecznie odejść i poczekać na Hermione. „Przecież sama powiedziała że chce się ze mną tylko przyjaźnić” obronił się w myśli. Gdy spostrzegł się że stoi i patrzy się na wyjście od sklepu już jakąś minute jak obłąkany, pospiesznie usiadł na kanapie. Hermiony nie było nadal, a rudzielcowi się strasznie nudziło. Czekając jeszcze pięć minut na szatynke powoli zamykały mu się oczy gdy nagle coś zasłoniło mu oczy, a potem poczuł ciepłe powietrze koło ucha.

- Tęskniłeś za mną? – zapytała cicho szatynka. Fred zamrugał dwa razy.

- Jak na razie to najbardziej tęsknie za swoim domem, więc się streszczaj, młoda – Hermiona prychnęła i usiadła obok chłopaka. W ręce miała na oko trzy lub cztery sukienki które, jak twierdziła „koniecznie” były jej potrzebne.

- Dobra, ja idę się przebrać, a Ty będziesz oceniał -  uśmiechnęła się promiennie, chociaż Fred dobrze wiedział że to nie jest szczery uśmiech. Dziewczyna robiła to specjalnie żeby to on pierwszy przyznał że nie chce się z nią tylko przyjaźnić. Kiwnął lekko głową dając jej pozornie znak że jest mu to obojętne i założył ręce na piersiach. Czarownica weszła do przebieralni i nie minęło pięć minut kiedy z niej wyszła. Fred zmierzył ją od góry do dołu. Miała na sobie białą, rozkloszowaną sukienkę sięgającą do połowy ud. W pasie było lekkie zwężenie a góra była na ramiączkach. Okręciła się dwa razy i spojrzała na chłopaka.

- I jak? – zapytała zadowolona podchodząc bliżej niego.

- Jest… dobrze – powiedział jak najspokojniej. To jeszcze nie było dla niego wyzwanie. Dziewczyna wyglądała dla niego bardzo ładnie, ale jak taki aniołek który był bardziej słodki niż wyzywający. Pierwsza próba nieudana. Odetchnął z ulgą.

- Niee, zbyt dziecinnie – powiedziała oglądając siebie samą w lustrze. – pójdę się przebrać w coś doroślejszego. – zalotnie do niego mrugnęła i wróciła z powrotem do przebieralni. Fred zaczął nerwowo machać nogą i czekał w czym tym razem wyskoczy ta mała złośnica. Chwile jej nie było po czym wyszła w ciemno fioletowej, także rozkloszowanej sukience, lecz tym razem bez ramiączek co bardzo podkreślało jej biust. Wyglądała zupełnie inaczej, na pewno nie w negatywnym sensie.

- A teraz? – zapytała patrząc wyczekująco na chłopaka. Nie uzyskała od razu odpowiedzi ponieważ ten zapatrzył się na jej figure. 

– Halo. – pomachała mu ręką przed twarzą. Natychmiast się ocknął.

- Jest jeszcze lepiej… - powiedział potakując głową zgodnie z prawdą. Jeżeli ona pójdzie tak na jakąś imprezę którą na pewno jeszcze zorganizują bliźniaki to na pewno będzie jego głównym obiektem obserwacyjnym. Hermiona zaczęła przeglądać się w lustrze, a Fred w tym czasie rozejrzał się po sklepie i coś przykuło jego uwagę. Jakiś chłopak, na oko w wieku rudzielca przyglądał się szatynce uśmiechając się pod nosem. Fred zacisnął ze złości zęby.

- Przebierz się. – powiedział oschle patrząc na nią. Hermiona spojrzała zdziwiona.

- Co? Dlaczego?

- Przebierz się mówię. Wybierz coś innego. – nadal miał ten sam ton patrząc jej ozięble w oczy. Na pewno jakiś mugol nie będzie ślinił się na jej widok i myślał sobie Bóg wie co o niej. Po jego trupie.

- No dooobra – powiedziała podnosząc brew i wróciła do przebieralni. Fred obrócił się do chłopaka który nadal wpatrywał się dziko w miejsce w którym zniknęła brązowooka.

- Jeżeli rozbierasz ją właśnie wzrokiem to muszę Ci jednak przeszkodzić, stary, bo ona ma już kogoś kto robi to nie tylko w swojej głowie – powiedział patrząc się na niego złośliwie. Chłopak spojrzał zdziwiony i schował ręce do kieszeni.

- No, no, zazdroszczę Ci, koleś, niezły masz towar – powiedział mrugając przyjaźnie do niego. Fred już poddenerwowany wstał i podszedł do chłopaka. Z bliska rudzielec okazał się dużo wyższy i bardziej postawny od niego.

- Posłuchaj mnie – powiedział spokojnie co w zupełności nie odzwierciedlało jego emocji. – Temu „niezłemu towaru” nie dorastasz do pięt intelektualnie więc lepiej okaż trochę szacunku frajerze i jeszcze razu usłyszę taki tekst w jej stronę to porządnie wyłapiesz – powiedział patrząc na niego ostrzegawczo. Chłopak zrobił się cały czerwony.

-Dobra, sorry, nie wiedziałem, już się zmywam stąd – szybko uratował sytuacje i wyjął z kieszeni telefon udając że nagle musiał wyjść ze sklepu. Fred pokręcił głową i wrócił na miejsce. Długo nie posiedział bo usłyszał swoje imię dobiegające z przebieralni. Natychmiast ruszył wchodząc tam.

- Pomóż mi, nie mogę odpiąć zamka, cholera, zacięło się czy co? – powiedziała tym razem bez podtekstu już widać poddenerwowana dziewczyna. Zamek znajdował się na plecach i prowadził od łopatek po koniec kręgosłupa.

- Eee.. no jasne, czekaj – powiedział zakłopotany. Hermiona odwróciła się do niego plecami, a on delikatnie odgarnął jej włosy. Nawet z tyłu mu się podobała. Była taka drobna i niska. Jeszcze jej skóra która była naturalnie lekko opalona tak do niej pasowała. Dopiero teraz się skapnął że ta dziewczyna była jego ideałem. Najchętniej by teraz zrzucił z niej tą sukienke i powrócił do sytuacji na balkonie. Dlatego więc szarpnął mocniej za zamek który od razu zadziałał i dał mu dostęp do jej gładkich, nagich pleców. Złapał ją od tyłu w pasie i zaczął całować po szyi. Potem obrócił ją przodem do siebie i zajął się jej pełnymi ustami które zawsze były pogryzione przez to że szatynka wiecznie przygryzała wargi. Jedną ręke oparł o ściane co zwiększyło mu dostęp do jej twarzy i znowu napastował jej szyje. Drugą ręką natomiast dał na jej udo delikatnie kierując się ku górze. Usłyszał ciche jęknięcie więc uśmiechnął się sam do siebie i ręką zaczepił o tył jej majtek. Tym razem usłyszał swoje imie co go jeszcze bardziej podniecało. Poczuł się tak, jakby to się nie działo naprawdę i było jakieś dziwne i odległe. Coraz bardziej go pochłaniało.

- Fred! – krzyknęła Hermiona dalej stojąc obrócona tyłem i nadal czekała aż ten idiota w końcu jej w czymś pomoże. Chłopak otworzył oczy i się przeraził. Ona nadal czekała aż jej rozepnie sukienke, a wszystko co „się stało” było tylko wytworem jego wyobraźni. Jak to możliwe że aż tak się zatracił w jakiejś głupiej wizji i do tego stojąc na trzeźwo w przebieralni. Co ona z nim robi, lub co on sam robi przez ostatnie tygodnie. Tym razem naprawdę był przerażony.

- Już, już – powiedział spięty i bardzo, baaardzo powoli rozpiął jej sukienke – zrobione. – ii zanim dziewczyna zdążyła mu coś odpowiedzieć jak poparzony wyszedł z małego pomieszczenia.

- Kurwa. – przeklną po cichu cały roztrzęsiony. Nigdy żadna dziewczyna aż do tego stopnia nie zawładnęła jego myślami. I to jeszcze w momencie w którym powiedział jej że będzie jej przyjacielem i nic więcej. Szybko pożałował tych słów. To najgłupsza rzecz jaką mógł jej powiedzieć. „Fred, Ty idioto” – powiedział sobie w myśli i przeczesał ręką włosy z nerwów. Jeszcze niedawno nie miał najmniejszej chęci wpadać w takie skomplikowane „sytuacje” jak zakochanie. Inaczej patrzył na wszystkie sprawy, uważał że brak zobowiązań oznacza szczęście. Jednak teraz zaczynało być zupełnie na odwrót. Czy dopóki nie będzie jej miał całej i wyłącznie dla siebie to nie będzie szczęśliwy?

     ______________________________________________________________________

Jest i rozdział po bardzo długiej przerwie. Przepraszam że jest krótki, chociaż może mi się tylko tak wydaje. Tak czy siak pisanie jego zajęło mi trochę czasu ponieważ mam na głowie szkołe, oceny które uparcie chcę mieć jak najlepsze zamiast sobie odpuścić. Jak wszystko będę miała już w normie to będą się pojawiały rozdziały częściej. No i musimy w końcu dobić do tego 30 rozdziału, kochani! Na pewno podczas wakacji pojawi się ich o wiele więcej bo czasu będzie aż za dużo! Pozdrawiam was serdecznie i dziękuję za wszystko.

~Maggie